meczety i cmentarze zostały zniszczone, a masowa kampania polegająca na spaleniu licznych historycznych tekstów czeczeńskich została prawie ukończona. Na całym Kaukazie Północnym deportowano około 700 000 osób (według Dałchata Edijewa 724 297, z czego większość, bo 479 478, to Czeczeni, wraz z 96 327 Inguszami, 104 146 Kałmukami, 39 407 Bałkarami i 71 869 Karaczajami). Wielu zmarło podczas podróży, a wyjątkowo trudne warunki życia na Syberii, a także w innych regionach, do których deportowano ludzi, zabiły wielu innych.

NKWD, dostarczając perspektywę rosyjską, podaje statystyki 144 704 osób zabitych w latach 1944–1948 (śmiertelność na poziomie 23,5% na wszystkie grupy), choć wielu autorów zachodnich, takich jak Tony Wood, John Dunlop, Moshe Gammer i inni odrzucają to jako rażące niedopowiedzenie. Szacunki dotyczące śmierci samych Czeczenów wahają się od około 170 000 do 200 000,, a więc wahają się od ponad jednej trzeciej do prawie połowy całkowitej populacji Czeczenii zabitej w ciągu zaledwie czterech lat (wskaźniki dla innych kaukaskich grup etnicznych w tym samym czasie wynoszą około 20%). W 2004 r. Parlament Europejski uznał te wydarzenia za ludobójstwo.