thumb|180px|Herb Ostoja, wersja średniowieczna thumb|180px|Herb Ostoja, wersja funkcjonująca od połowy XVI w. Ród Ostojów (Mościców) – , należący do szlachty polskiej, którego członkowie pieczętują się herbem Ostoja, tworząc wspólnotę zwaną rodem heraldycznym.

Herb rodu i zawołanie thumb|180px|Pieczęć Jakusza z Blociszewa h. Ostoja

Herb rodu Ostoja to jeden z najstarszych znaków rodowych średniowiecznego rycerstwa polskiego. Występuje on pod nazwami: Ostoja, Hostoja, Mościc, Ostojczyk.

Zawołanie rodowe to: Ostoja i Hostoja. Prawdopodobnie zawołanie było starszą formą identyfikacji rodowej niż herb.

Wizerunek herbu Ostoja thumb|180px|Herb Ostoja Dobiesława z Koszyc Najstarsze wizerunki z pieczęci średniowiecznych: Czcibora, dziekana poznańskiego z 1358 r., Jakusza z Błociszewa, wojewody lwowskiego z 1370 r., Dobiesława z Koszyc, podsędka ziemskiego krakowskiego z 1381 r., Ścibora ze Ściborzyc, wojewody siedmiogrodzkiego z 1389 r., Bernarda z Gronowic, kanclerza księcia Władysława Opolczyka z 1394 r. Najstarsze wizerunki w herbarzach średniowiecznych: herbarz z Bellenville, herbarz Gelrego, herbarz Lyncenich, herbarz z Bergshammar, herbarz Złotego Runa, Klejnoty Jana Długosza czy też kronika Soboru w Konstancji. Najstarszy wizerunek godła: relief z I połowy XIII wieku na portalu wejściowym w południowym murze nawy