Przyzwolił na wywóz z klasztorów i kościołów Armenii wielu cennych relikwii i darów wotywnych.
W 1617 roku został usunięty z urzędu pod presją szacha Abbasa I Wielkiego. W 1623 konsekrował swojego siostrzeńca Sahaka IV Garnecego na koadiutora. Starał się uczynić krewnego przyszłym katolikosem Eczmiadzynu. Nie spotkało się to jednak z aprobatą Ormian, którzy uznali ten akt za uzurpację prawa do obsadzenia tronu patriarszego.
W 1610 i 1627 roku napisał kondakion dla Ormian polskich. W 1624 roku przybył z Persji do Królestwa Polskiego w celu zebrania funduszy na opłacenie haraczu.
Od 2 maja 1626 roku rezydował we Lwowie wśród lokalnej diaspory ormiańskiej. Zaangażował się w sprawę obsady wakującego biskupstwa lwowskiego. Wbrew głosom większości nacji, 8 stycznia 1627 roku wyświęcił na biskupa lwowskiego, Mikołaja Torosowicza. Aktem tym zraził do siebie część starszyzny ormiańskiej we Lwowie, którą obłożył anatemą. Zapoczątkował wieloletni konflikt wewnątrz wspólnoty Ormian w Królestwie Polskim o jurysdykcję kościelną nad parafiami, a zakończony za arcybiskupa Wartana Hunaniana. Przyczynił się do procesu zawarcia formalnej unii pomiędzy ormiańską diecezją lwowską, a Kościołem katolickim.
Zmarł 18 marca 1627 roku w Kamieńcu Podolskim w czasie podróży powrotnej do Armenii.
Przypisy
M M M M