alt=Mapa izoglosowa|mały|Mapa izoglosowa Kartografia lingwistyczna (kartografia językowa) – metoda badawcza stosowana w geografii lingwistycznej (językowej), która polega na badaniu zasięgu poszczególnych zjawisk językowych występujących na danym obszarze. Zjawiska językowe ujmowane są w postaci map, na których powinny pojawiać się fakty o zbliżonym bądź identycznym zasięgu. Geografia językowa pojmowana opisowo, zajmuje się opracowywaniem tzw. „atlasów językowych”. Podstawowym założeniem geografii językowej jest teza, że zasięgi geograficzne zjawisk językowych zawsze są umotywowane. Zasięgi językowe mogą być zależne od granic pozajęzykowych, np. od granic naturalnych czy granic historycznych. W kartografii lingwistycznej wykorzystuje się mapy językowe, które służą zobrazowaniu zasięgu danego zjawiska językowego oraz ukazują zróżnicowanie geograficzne gwarowych zjawisk językowych.

Ze względu na rodzaj mapowanych zjawisk językowych można wyróżnić mapy: fleksyjne/morfologiczne, np. zasięg końcówki –owiu, słowotwórcze, np. zasięg formantu –ity, -yty, składniowe, które mogą ukazać np. zanik kategorii męskoosobowej, fonetyczne, które pokazują różnice na płaszczyźnie fonetyki, np.