Znaczenie Szkodliwość przyczepki falistej jako pasożyta drzew iglastych jest duża. W ciągu pierwszych dwóch lat po pożarze lasu zabija sadzonki drzew iglastych. Najpierw ich igły brunatnieją, później na ich korzeniach tworzą się białe sznury grzybniowe tego patogenu. Dwa do trzy lata po pożarze przestaje atakować młode drzewa iglaste i zazwyczaj występuje tylko na obrzeżach spaleniska. Nie atakuje drzew liściastych.
Patogen wnika do korzeni rośliny/ Gdy jego grzybnia opanuje szyjkę korzeniową, drzewo ginie. W Polsce przyczepka falista jest groźna tylko dla młodych, 2–5 letnich drzew, ale w Anglii powoduje duże straty w drzewostanach 20–30 letnich, szczególnie jest groźna dla świerka sitkajskiego (Picea sitchensis). Chorobie sprzyja odnawianie lasów iglastych tymi samymi gatunkami drzew. Pozostałe po poprzednich drzewach pniaki stanowią dobre siedlisko do przetrwania patogenu, a zasadzone młode drzewka łatwo mu zaatakować, zwłaszcza na spaleniskach.
Ochrona polega na usuwaniu chorych roślin, zaleca się także zakaz zapalania ognisk na określonych powierzchniach lasu.
Przypisy
Kategoria:Grzyby wypaleniskowe Kategoria:Mykobiota Polski Kategoria:Rhizinaceae