W dziełach tych odczuwa przejściowy charakter sytuacji duchowej swych rówieśników, zastój i depresję prowokującą jednak do artystycznego buntu i rewolucyjnych działań literackich, którym przewodził, i które komentował. Jako poeta był piewcą niepokoju, a jako prozaik zaprzeczał możliwościom cywilizacyjnego postępu ludzkości. Budził taką postawą sprzeciw racjonalistów i optymistów, zwłaszcza związanych z twórczością Johannesa Jensena i Martina Andersena Nexø.
W drugiej połowie lat 20. XX wieku pozostawał w nurcie sceptycyzmu i zwątpienia, w jakim żyło kopenhaskie środowisko literackie, zadając sobie pytanie o własna tożsamość. Z tych przemyśleń wyrosła powieść Zniszczenie (Hærværk, 1930, pierwsze wydanie polskie w 1974), przyjęta przez duńską krytykę jako jedno z najwybitniejszych dzieł literackich w tym państwie w okresie międzywojennym. Witold Nawrocki twierdzi, że "powieść zawiera kliniczną analizę degrengolady moralnej warstwy mieszczańskiej". Główny bohater, Ole Jastrau, daremnie poszukuje wolności, stale popadając w zależność od wszystkiego i wszystkich, dążąc do utraty własnej osobowości i samozagłady. Przedstawiony jest jako zdrajca ideałów młodości popadający stopniowo w alkoholizm, którego kolejne fazy zostały przez autora plastycznie opisane.