Zbigniew Edward Pączkowski (ur. 6 października 1912 w Warszawie, zm. 13 września 1993 tamże) – polski inżynier mechaniki, specjalista balistyki zewnętrznej, profesor zwyczajny Politechniki Warszawskiej.
Życiorys Urodził się w rodzinie Jana (1885–1959) i Marii (1888–1975) Pączkowskich. W 1937 ukończył studia na Politechnice Warszawskiej, podczas studiów od 1934 był pracownikiem dydaktycznym, od 1936 do 1938 pracował w przemyśle obronnym jako konstruktor, był podporucznikiem Wojska Polskiego, od 1938 do wybuchu wojny w Centrum Badań Balistycznych.
Podczas okupacji niemieckiej był zaangażowany w tajne nauczanie, w szeregach Armii Krajowej pod ps. Brzechwa uczestniczył w powstaniu warszawskim. Po upadku powstania został wywieziony do obozu pracy w Essen w Niemczech, gdzie do wyzwolenia pracował z Zakładach Kruppa.
W 1945 powrócił do Kraju jako repatriant. W latach 1945–1951 kierował Działem Badań w Instytucie Mechaniki Precyzyjnej, od 1951 do 1953 pracował zakładzie naukowo-badawczym i był starszym wykładowcą w WAT. W 1951 organizator, a od 1953 dziekan Wydziału Sprzętu Mechanicznego PW, od 1955 profesor nadzwyczajny, a od 1972 profesor zwyczajny Politechniki Warszawskiej.