Stanisław Ferdynand Franciszek Lechner (ur. 7 maja 1895 w Klęczanach, zm. w marcu 1970 k. Buenos AiresZbigniew Siemaszko Lata zanikającej nadziei (1942-1945), wyd. Norbertinum, Lublin 2006, s. 15) – podpułkownik geograf inżynier Wojska Polskiego.
Życiorys Urodził się 7 maja 1895 w Klęczanach k. Nowego Sącza, w rodzinie Franciszka i Stanisławy z Wiszniewskich. W czasie I wojny światowej walczył w szeregach cesarskiej i królewskiej Armii. Na stopień podporucznika został mianowany ze starszeństwem z 1 stycznia 1916 w korpusie oficerów rezerwy artylerii polowej i górskiej. Jego oddziałem macierzystym był Pułk Artylerii Polowej Nr 12.
Do Wojska Polskiego został przyjęty z byłej armii austro-węgierskiej w stopniu porucznika. 1 grudnia 1924 został mianowany na stopień majora ze starszeństwem z 15 sierpnia 1924 i 2. lokatą w korpusie oficerów geografów.
Na stopień podpułkownika został mianowany ze starszeństwem z 1 stycznia 1936 i 1. lokatą w korpusie oficerów geografów. W marcu 1939 służył w Wydziale Triangulacyjnym Wojskowego Instytutu Geograficznego w Warszawie na stanowisku kierownika referatu obliczeniowego.
Od 1920 był mężem Janiny Jarmulskiej (ur. 1899).