telekomunikacji przy UNRRA, desygnowany przez Ministra Poczt i Telekomunikacji. W 1949 został dyrektorem Centralnego Biura Konstrukcyjnego Telekomunikacji, w tym samym roku równolegle został wykładowcą na Politechnice Warszawskiej, prowadził wykłady zlecone z materiałoznawstwa telekomunikacyjnego na Wydziale Elektrycznym. W 1952 otrzymał przeniesienie do Instytutu Matematycznego PAN, gdzie zajmował się zastosowaniem rachunku prawdopodobieństwa i statystyki matematycznej w przemyśle. W 1952 przedstawił przygotowaną pod kierunkiem prof. Witolda Nowickiego rozprawę i uzyskał na Wydziale Łączności Politechniki Warszawskiej stopień doktora nauk technicznych. Od 1954 objął pełny etat wykładowcy na Politechnice Warszawskiej, wykładał Teorię obwodów, Elektronowe maszyny cyfrowe i Teorię informacji. W tym samym roku przy Katedrze Telekomunikacji zorganizował Zakład Podstaw Teleelektryki, który w późniejszym czasie stał się samodzielną Katedrą Elektrotechniki Teoretycznej "A". W 1956 został profesorem nadzwyczajnym, od 1960 przez dwie kadencje był dziekanem Wydziału Łączności. Jako dziekan doprowadził do istotnej zmiany programu nauczania na wydziale, powstania nowych katedr oraz wzrostu sprawności studiowania.