Doradcy wojskowi Adolfa Hitlera – zwłaszcza Heinz Guderian, szef niemieckiego sztabu generalnego – wzywali do ewakuacji wojsk z Kurlandii drogą morską i wykorzystania ich w celu ustabilizowania frontu w Europie Środkowej. Hitler jednak odmówił i nakazał siłom niemieckim w Kurlandii oraz na estońskich wyspach Hiuma i Sarema pozostać na pozycjach, uważając je za niezbędne do ochrony niemieckich baz okrętów podwodnych wzdłuż wybrzeża Bałtyku. Hitler wciąż wierzył, że wojnę można wygrać i miał nadzieję, że nowa technologia U-Bootów typu XXI może przynieść Niemcom zwycięstwo w bitwie o Atlantyk, doprowadzając w efekcie do wyparcia aliantów z Europy Zachodniej. Pozwoliłoby to siłom niemieckim skoncentrować się wyłącznie na froncie wschodnim, wykorzystując kocioł kurlandzki jako bazę wypadową do nowej ofensywy. Odmowa Hitlera wobec ewakuacji Grupy Armii Północ spowodowała okopanie się ponad 200 000 niemieckich żołnierzy, w większości z 16 i 18 Armii, na pozycjach, które zostały przez Niemców nazwane „przyczółkiem kurlandzkim”.