Był wykładowcą na kilku uczelniach medycznych we wschodnich stanach USA, Nowy Jork i Pensylwania, zanim w 1856 r. objął katedrę na uniwersytecie Wisconsin w Madison jako jeden z jej pierwszych wykładowców, by wykładać chemię i przyrodoznawstwo (historię naturalną).
Jako badacz i jako pedagog przyjął jako metodę pracy i wykładu propagowaną przez szwajcarskiego geologa, jednego z najwybitniejszych w swoim pokoleniu, Luis Agassiza – pracę w terenie, przy czym bezpośrednia obserwacja zjawisk naturalnych miała poprzedzać tworzenie teorii. Przedstawiona przez Agassiza na przełomie tal 1830. i 1840. teoria wielkiego zlodowacenia w czwartorzędzie, wywoławszy z początku powszechne kontrowersje naukowe, z czasem zyskała uznanie w Europie. Od czasu, gdy Agassiz po serii wykładów na amerykańskich uniwersytetach objął w 1947 r. profesurę zoologii i geologii na uniwersytecie Harvarda w Cambridge (Messachusetts), jego teorie glacjologiczne i geologiczne – wspierane cieszącymi się wzrastającym autorytetem pracami Charlesa Lyella – zaczęły uzyskiwać coraz większe uznanie w amerykańskich kręgach naukowych. Tacy amerykańscy badacze jak James Hall i James Dwight Dan przyczynili się do ich rozpowszechnienia i wykształcili nowe pokolenie naukowców – był wśród nich Ezra S.