191-222, hist.uni.wroc.pl [dostęp: 2020-05-21].
Priorytetem sekcji w pierwszych latach istnienia był remont zniszczonej przystani i odbudowa jej zburzonej części – prace te zakończono dopiero w 1955. Cały czas trwały jednak treningi, które bardzo szybko wyłoniły obiecującą czwórkę: Zbigniew i Edward Schwrzerowie (bracia), Henryk Jagodziński oraz Zbigniew Żarnowiecki. Jej udany start na wrocławskich regatach akademickich w 1948 spowodował, iż do Wrocławia przeprowadził się utytułowany trener Jan Bujwid, którego podopiecznymi przed wojną byli m.in. R. Verey i J. Ustupski. Bujwid szybko stworzył dużą grupę zawodników, którzy przez całe lata 50. stanowili trzon reprezentacji Polski w wioślarstwie. Czterech zawodników sekcji uczestniczyło w igrzyskach olimpijskich w 1952 w Helsinkach, a siedmiu w 1956 w Melbourne. Dodatkowo na mistrzostwach Europy wioślarze AZS Wrocław wywalczyli w latach 50. brązowy medal i zajęli kilka czwartych miejsc. Miarą pozycji klubu były Mistrzostwa Europy w 1959 w Mâcon, gdzie na 25 polskich wioślarzy aż 16 było z AZS Wrocław (dwójka ze sternikiem i ósemka mężczyzn oraz czwórka ze sterniczką kobiet) Historia sekcji wioślarskiej, azswratislavia.pl [dostęp: 2020-05-12].