Franciszek Józef Wilkoń (ur. 9 września 1896 w Jaśle, zm. 4-7 kwietnia 1940 w Katyniu) – major piechoty Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys Syn Franciszka i Laury z Hodorskich urodzony w Jaśle, ówczesnym mieście powiatowym Królestwa Galicji i Lodomerii. Ukończył sześcioklasową szkołę realną w Tarnowie. W czasie I wojny światowej walczył w szeregach II Brygady Legionów Polskich, a następnie II Korpusu Polskiego w Rosji.
Od 10 października 1919 do 31 marca 1920 był uczniem 22. klasy Szkoły Podchorążych. Po zakończeniu nauki został przydzielony, w stopniu podchorążego, do szwadronu zapasowego 5 dywizjonu żandarmerii w Krakowie na stanowisko instruktora musztry. 19 września 1921 został przeniesiony do 36 pułku piechoty, a dwa miesiące później do batalionu zapasowego 17 pułku piechoty w Rzeszowie. We wrześniu 1922 został przeniesiony do 24 pułku piechoty w Łucku na stanowisko dowódcy plutonu. W lutym 1925 został przydzielony do Centralnej Szkoły Strzelniczej w Toruniu na stanowisko instruktora. W listopadzie 1930 został przeniesiony do Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie. 4 lutego 1934 został awansowany na stopień majora ze starszeństwem z 1 stycznia 1934 i 37. lokatą w korpusie oficerów piechoty.