Nikołaj Siemionowicz Kuzniecow (ros. Николай Семёнович Кузнецов, ur. 1898 we wsi Kosa w guberni permskiej, zm. w czerwcu 1967 w Kraju Krasnodarskim) – radziecki polityk, działacz partyjny.
Życiorys Od listopada 1916 do 1917 służył w rosyjskiej armii, brał udział w I wojnie światowej. W kwietniu 1917 wstąpił do SDPRR(b), po rewolucji październikowej dowodził oddziałem czerwonej partyzantki, został wzięty do niewoli przez chłopskich powstańców, z której zbiegł na początku 1919. Później wstąpił do Armii Czerwonej w Kajgorodzie w guberni wiackiej, następnie został wyznaczony pełnomocnikiem gubernialnego komitetu RKP(b) w Permie ds. organizowania rejonowych komitetów partyjnych oraz sekretarzem jednego z rejonowych komitetów partyjnych. W 1920 był funkcjonariuszem powiatowej Czeki w Czerdyniu w guberni permskiej, 1920-1922 studiował na Komunistycznym Uniwersytecie im. Swierdłowa, jednocześnie był organizatorem partyjnym Komunistycznego Uniwersytetu Pracujących Wschodu i konsultantem Moskiewskiej Rady Sędziów Ludowych.