Po zakończeniu wojny pracował w Polskim Radiu, następnie w Polskim Przedsiębiorstwie Pracownia Konserwacji Zabytków, był również radcą prawnym w Państwowym Instytucie Sztuki. W 1958 objął stanowisko kierownika Biblioteki Wojewódzkiego Archiwum Państwowego (obecnie Archiwum Państwowe w Warszawie), gdzie rozpoczął działalność naukową. W latach 1960–1983 był kustoszem, a następnie docentem w Bibliotece Narodowej, kierował Działem Zbiorów Mikrofilmowych, w którym zorganizował pierwszą w Polsce czytelnię mikrofilmów. Pracując w BN, kierował zabezpieczaniem polskich zbiorów bibliotecznych poprzez ich mikrofilmowanie. Jego zasługą jest zapoczątkowanie i prowadzenie akcji scalania i mikrofilmowania zbiorów polskich gazet i czasopism rozproszonych w różnych bibliotekach polskich i zagranicznych. Za jego kierownictwa zmikrofilmowano ok. 8000 starych druków, około 20000 rękopisów i 1800 tytułów gazet i czasopism. Zajmował się również problemami retrospektywnej bibliografii czasopism polskich oraz prowadził badania nad historią prasy polskiej. W 1971 uzyskał doktorat nauk humanistycznych na Wydziale Humanistycznym Uniwersytetu Łódzkiego, a w 1977 stopień doktora habilitowanego nauk humanistycznych w zakresie dziejów książki i prasy na Wydziale Filologicznym Uniwersytetu Wrocławskiego.