Bitwa pod Barbourville – jedno z pierwszych starć wojny secesyjnej, które miało miejsce 19 września 1861 roku w okolicach Barbourville w stanie Kentucky, stanowiące element kampanii nazywanej jako "konfederacka ofensywa w Kentucky". Zwycięstwo konfederatów zmusiło dowódców Unii do przegrupowania sił w celu odparcia ofensywy, co nastąpiło w październiku podczas bitwy pod Camp Wildcat.
Ruchy wojsk przed bitwą Generał brygady Felix Zollicoffer, dowodzący wojskami Konfederacji, wyruszył ze swoimi wojskami z Tennessee chcąc przedostać się poprzez przełęcz Cumberland do centralnego Kentucky, w celu zdobycia kontroli nad ważnym strategicznie granicznym stanem. Po 10 dniach od opuszczenia obozu w Tennessee przez 5400 żołnierzy Zollicoffera, zajęli oni wspomnianą przełęcz wraz z leżącym nieopodal Fortem Cumberland (okolice dzisiejszego Pineville). Ich celem było przeciwstawienie się działaniom wojsk Unii w tym regionie. Głównym zagrożeniem dla Konfederatów był Camp Andrew Johnson nieopodal Barbourville, gdzie dowódcy federalni szkolili rekrutów.