W 1949 razem z prof. Stefanowskim przeniósł się do Katedry Teorii Maszyn Cieplnych Politechniki Warszawskiej. Od stycznia 1954 do 1961 równocześnie pracował w Zakładzie Termoenergetyki Polskiej Akademii Nauk. W 1957 obronił doktorat i uzyskał stopień kandydata nauk technicznych, na następnie wyjechał na staż naukowy w Instytucie Energetycznym w Moskwie. W latach 1958–1959 przebywał na kolejnym stażu w Massachusetts Institute of Technology w Stanach Zjednoczonych, w marcu 1960 habilitował się.

W 1961 roku został docentem i po przechodzącym w stan spoczynku prof. Stefanowskim przejął kierownictwo katedry. W 1963 należał do inicjatorów powstania Instytutu Techniki Cieplnej PW, gdzie objął funkcję zastępcy dyrektora ds. nauki, od 1968 kierował całym Instytutem. W 1966 został mianowany profesorem nadzwyczajnym, a w 1971 profesorem zwyczajnym. Równocześnie po likwidacji katedr w 1970 był przez cztery lata kierownikiem Zakładu Termodynamiki, Katedry Teorii Maszyn Cieplnych, a także kierował Zakładem Termodynamiki w Instytucie Techniki Cieplnej Wydziału Mechanicznego Energetyki i Lotnictwa PW. W latach 1969–1974 był prorektorem ds. nauki, zorganizował studia doktoranckie i rozwinął współpracę międzynarodową.