thumb|Wyścig Tatrzański – Hanka Schielowa na samochodzie Tatra Wyścig Tatrzański – samochodowo-motocyklowy wyścig górski zorganizowany w Polsce 14 sierpnia 1927 roku na trasie długości 7,5 km między Łysą Polaną a Morskim Okiem; pierwszy z serii Wyścigów Tatrzańskich i pierwszy polski wyścig górski. Sklasyfikowano 19 samochodów i 11 motocykli, w klasyfikacji ogólnej zwyciężył Henryk Liefeldt na samochodzie wyścigowym Austro-Daimler.
Organizacja
thumb|Finiszujący motocyklista thumb|Motocykl z wózkiem na trasie wyścigu Wyścig Tatrzański w 1927 roku był pierwszym w Polsce wyścigiem górskim. Pomysłodawcą i organizatorem wyścigu oraz twórcą regulaminu był Krakowski Klub Automobilowy (K.K.A). Rozegrano go na fragmencie szosy Zakopane – Morskie Oko (drogi Oswalda Balzera) o długości 7,5 km, ze startem przy 21 km i metą przy 28,5 km od Zakopanego. Do udziału dopuszczono samochody turystyczne, wyścigowe i motocykle (solo i z wózkami), podzielone na kategorie pod względem pojemności silnikaPodział na kategorie z uwagi na pojemność skokową silnika: Klasa A – motocykle: kat. I do 175 cm³, II do 250 cm³, III do 350 cm³, IV do 500 cm³, V do 750 cm³, VI do 1000 cm³, VII ponad 1000 cm³; klasa B – motocykle z wózkami: kat. I do 350 cm³, II do 600 cm³, III do 1000 cm³, IV ponad 1000 cm³;