Pentekostalizm kwitł we Włoszech do 1934 roku, kiedy rozpoczęły się prześladowania faszystowskie. Zabroniono wtedy spotkań, a nabożeństwa zostały uznane za nielegalne. Pastorzy byli wysyłani do więzień lub obozów koncentracyjnych. Mimo to, pewne grupy uciekały się do tajnych spotkań odbywających się „w jaskiniach, piwnicach lub w prywatnych domach za zakratowanymi drzwiami”. Widząc rozprzestrzenianie się mniejszościowych kościołów protestanckich we Włoszech, prześladowania wspierał Kościół katolicki.
Rządy terroru Mussoliniego zakończyły się w roku 1944. Jednak okres swobody pod okupacją aliancką nie trwał długo. W latach 1949–59 nadszedł kolejny okres ucisku. W tym czasie zgromadzenia walczyły o uznanie prawne. W 1959 dzięki interwencji Federalnej Rady Kościołów, Zbory Boże we Włoszech uzyskały wymagany status prawny.
W połowie XX wieku było już 60 tys. członków w 350 zgromadzeniach. Zielonoświątkowcy stali się największą protestancką wspólnotą we Włoszech. W 1970 roku Zbory Boże osiągnęły 700 kościołów i ponad 100 tysięcy członków.