Nową konstrukcję oceniono jako ciężką i niezgrabną w locie, z chłodnicą niezapewniającą efektywnej pracy, czego skutkiem był przegrzewający się silnik. Ocena VLÚS zaowocowała kolejną modernizacją, polegającą na dalszej modyfikacji wlotów powietrza do chłodnicy i kształtu steru kierunku. Pomimo słabych osiągów, czechosłowackie Ministerstwo Obrony Narodowej zamówiło tuzin seryjnych B-34. Latem 1934 roku Avia dostarczyła wszystkie samoloty. Wersję seryjne pozbawione były owiewek na kołach podwozia głównego, powrócono w nich do drewnianych śmigieł oraz usunięto wyrzutniki bomb.
Służba We wrześniu 1934 roku wszystkie zamówione samoloty trafiły do 37. Eskadry 3. Pułku Lotniczego gdzie służyły do początków 1937 roku. 12 kwietnia 1937 roku w wyniku katastrofy utracono egzemplarz B-34.4. Pozostające w służbie samoloty, w 1937 roku przekazano do szkolnych eskadr 1, 2, 3 i 4 Pułku Lotniczego. W czerwcu 1938 roku również prototyp B-34.1 trafił do jednostki szkolnej 4 Pułku. Po rozpadzie Czechosłowacji i wkroczeniu Niemiec, osiem seryjnych samolotów i prototyp przejęła Luftwaffe, a pozostała trójka znalazła się na stanie słowackiego lotnictwa wojskowego. Wersje Równolegle z pracami nad podstawową wersją B-34, opracowywano wersję rozwojowe samolotu. Głównym elementem wyróżniającym je był rodzaj zastosowanej jednostki napędowej.