Ostatni wiking () – powieść norweskiego pisarza Johana Bojera z 1921.
Treść Dzieło traktuje o historii "ostatniego" wikinga, Kristavera Myrana oraz jego syna, Larsa Myrana. Opisuje dzieje ich jednej wyprawy na Lofoty, co jest jednak tylko pretekstem do ukazania przemian społecznych i urbanistycznych, które dotykają te północne wyspy wprowadzając tam miejską kulturę masową, jarmarczny handel, prostytucję oraz sekciarskich misjonarzy. Obrazami przeciwstawnymi są opisy obyczajów lofockich rybaków i targających nimi namiętności, jak również ich codziennej, ciężkiej pracy związanej z połowami pośród wielkich ławic wątłusza. Wyczerpująca praca trwająca całe życie nie prowadzi jednak do bogactwa, a zamożność jest stanem nieosiągalnym dla tej warstwy ludzi. Pozostaje ona jednak przedmiotem ich marzeń, pomiędzy wzlotami i upadkami, np. po utracie łodzi, a nawet śmierci któregoś z członków rodzinyWitold Nawrocki, Klasycy i współcześni. Szkice o prozie skandynawskiej XIX i XX wieku, Wydawnictwo Poznańskie, Poznań, 1980, s. 223-225, .