IV Międzynarodowy Wyścig Tatrzański – samochodowo-motocyklowy wyścig górski zorganizowany w Polsce 16 sierpnia 1931 roku jako piąty i ostatni z serii Wyścigów Tatrzańskich. Udział w nim brało 21 motocykli i 19 samochodów, a w klasyfikacji generalnej zwyciężył niemiecki kierowca Rudolf Caracciola.

Organizacja i przebieg thumb|László Hartmann na Bugatti na trasie wyścigu thumb|Adolf Szczyżycki na sportowym samochodzie Wikov thumb|Henryk Liefeldt w wyścigowym Austro-Daimlerze IV Międzynarodowy Wyścig Tatrzański na szosie z Zakopanego do Morskiego Oka odbył się 16 sierpnia 1931 roku. Był piątym z serii Wyścigów Tatrzańskich i czwartym międzynarodowym. Rozgrywany był w takiej samej formule jak poprzednie wyścigi: samochody i motocykle jechały kolejno na czas ze startu zatrzymanego na trasie o długości 7,5 km, od 21. do 28,5. kilometra trasy. W zakresie samochodów wyścigowych i sportowych był wyścigiem międzynarodowym otwartym, zaliczanym od poprzedniego wyścigu w 1930 roku do zawodów Mistrzostwa Górskiego Europy. W ramach wyścigu zorganizowano także wyścig samochodów turystycznych będący imprezą narodową zamkniętą oraz wyścig motocyklowy zamknięty dla Krakowskiego Klubu Motocyklowego i jego gości.