Obowiązkowy trening w postaci co najmniej dwóch przejazdów odbywał się w dniach 13–15 sierpnia 1931 roku.

Wyścig rozpoczął się o godzinie 14.20Tak według , natomiast według wyścig rozpoczął się punktualnie o 14.. Jako pierwsi startowali motocykliści, następnie kolejno samochody turystyczne, sportowe i wyścigowe. Spośród startujących, tylko jeden motocykl nie ukończył wyścigu. Trasa była śliska po całonocnym i porannym deszczu, co spowodowało niewielką liczbę pobitych rekordów, w tym brak pobicia najlepszego czasu zeszłych zawodów.

W ogólnej klasyfikacji zwyciężył Rudolf Caracciola na Mercedesie ze sprężarką (5 min 29,870 s), bijąc także ogólny rekord samochodów sportowych. Drugi wynik uzyskał Niemiec Max von Arco-Zinneberg na wyścigowym Austro-Daimlerze (5 min 51,630 s), a trzeci, słabszy o jedynie cztery setne sekundy, Polak Stanisław Hołuj (były zawodnik motocyklowy) na wyścigowym Bugatti. Najlepsi polscy zawodnicy z ubiegłych lat: Jan Ripper i Henryk Liefeldt mieli słabsze wyniki, aczkolwiek Liefeledt osiągnął swój najlepszy rezultat na tej trasie. W kategorii turystycznej konkurencja była niewielka, a najlepszy czas uzyskał zawodnik E. Dzierliński jadący poza konkursem, a w konkursie T. Bukowiecki, który w ostatniej chwili zdecydował się wziąć udział w wyścigu i startował na nieprzygotowanym samochodzie, bez treningu.