Stanisław Marek (ur. 26 października 1920 w Żarnówce, zm. 31 stycznia 2024) – porucznik Batalionów Chłopskich, kawaler Krzyża Srebrnego Orderu Wojennego Virtuti Militari.
Życiorys Syn Józefa (1882-1959) i Anny z domu Woźnej (1895-1962) (rolników). Członek Stronnictwa Ludowego i Związku Młodzieży Wiejskiej „Wici” (od 1936). We wrześniu 1939 zgłosił się ochotniczo do Wojska Polskiego. 12 października 1939 aresztowany przez Niemców, zwolniony pod koniec listopada tr. z obowiązkiem codziennego meldowania się na Gestapo. W tym samym miesiącu wstąpił do konspiracyjnej Organizacji Orła Białego. Od maja 1941 w strukturach Związku Walki Zbrojnej, należał również do Stronnictwa Ludowego „Roch”. W tym okresie prowadził kurs dowódców plutonów oraz uczestniczył w akcjach sabotażowych w rejonie Przemyśla i Jarosławia (w oddziale Romana Kisiela „Sępa”). W maju 1941 przeszedł do Batalionów Chłopskich. W rejonie Makowa Podhalańskiego zorganizował oddział partyzancki, który był podporządkowany dowódcy VI Okręgu BCh - ppłk. Narcyzowi Wiatrowi. Stanisław Marek zajmował wówczas kolejno stanowiska zastępcy dowódcy plutonu i dowódcy plutonu w tym oddziale.