Stanisław Markowski (ur. 20 czerwca 1904 w Brześciu nad Bugiem, zm. 13 stycznia 1996 w Warszawie) – kapitan piechoty Wojska Polskiego, major Armii Krajowej, kawaler Krzyża Srebrnego Orderu Wojennego Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się w rodzinie Stanisława (zm. 1967), kolejarza, i Aleksandry z domu Wejkowskiej (zm. 1967), krawcowej. W rodzinnym Brześciu nad Bugiem ukończył szkołę powszechną i szkołę średnią. Po zdaniu matury wstąpił do Szkoły Podchorążych Piechoty w Ostrowi Mazowieckiej, w której kształcił się w latach 1927–1930.
Zarządzeniem Prezydenta Rzeczypospolitej Ignacego Mościckiego (sygnatura B.P.L. 19333-I-30) mianowany został na stopień podporucznika w korpusie oficerów piechoty, ze starszeństwem z dnia 15 sierpnia 1930 i 199. lokatą, oraz wcielony do 66 pułku piechoty. W 1930 zajmował 718. lokatę łączną wśród podporuczników korpusu piechoty. W roku 1932 zajmował już 196. lokatę wśród podporuczników piechoty w swoim starszeństwie. Na mocy zarządzenia Prezydenta RP z dnia 12 marca 1933 awansowano go do rangi porucznika piechoty, ze starszeństwem z dnia 1 stycznia 1933 i 229. lokatą. Pozostając oficerem 66 pułku piechoty zajmował na dzień 1 lipca 1933 nadal 229. lokatę wśród poruczników piechoty w swoim starszeństwie (była to jednocześnie 2196. lokata łączna wśród wszystkich poruczników korpusu piechoty).