Według Lópeza, związek zawodowy Zanon znalazł się pod kontrolą podmiotów przestępczych, które działały w zmowie z właścicielami fabryk w latach 90. ubiegłego wieku, kiedy argentyńskie prawo pracy oferowało niewiele ochrony pracownikom. W 2000, po odzyskaniu kontroli nad kierownictwem związku, pracownicy Zanonu zaczęli domagać się poprawy warunków pracy. Wzmożona aktywność zawodowa doprowadziła do poważnego konfliktu z właścicielem fabryki, który zaczął zwalniać pracowników, aż w 2001 zdecydował się na lokaut w nadziei na zatrudnienie w przyszłości bardziej uległych pracowników.

Przejęcie przez pracowników Po zamknięciu fabryki Zanon robotnicy zajęli opuszczoną fabrykę w desperackiej próbie utrzymania pracy. Uzasadniali to dużymi kwotami pieniędzy, które byli im winni w zamian, faktem, że fabryka Zanon została wybudowana ze środków publicznych, a także obawami o wyprzedaż aktywów. Wydarzenia te miały miejsce w ogólnym kontekście zawirowań wywołanych przez kryzys gospodarczy z 2001 r. Po początkowym okresie okupacji robotnicy spędzili miesiące na biwakowaniu poza fabryką, nie otrzymując żadnego wynagrodzenia. W obliczu próby zamknięcia zakładu przez kierownictwo Zanonu pracownicy zagłosowali 2 października 2001 za pozostaniem w fabryce.