Paul Wilhelm Magnus (ur. 29 lutego 1844 w Berlinie, zm. 13 marca 1914 w Berlinie) – niemiecki botanik i mykolog.
Życiorys Paul Magnus pochodził z wpływowej rodziny niemieckich Żydów. Ojciec był radnym ds. handlu, bankierem i producentem jedwabiu, radnym miasta, członkiem kolegium kupców, a od 1866 r. przewodniczącym rady gminy żydowskiej w Berlinie. Jego matka Johanna pochodziła z wiedeńskiej rodziny kupców i przemysłowców Pollack. Jego siostra Anna wyszła za bankiera Eugena Landaua, jego brat Ernst Magnus był w latach 1891–1903 dyrektorem Narodowego Banku Niemiec, a siostrzeniec Werner Magnus był profesorem botaniki w Berlinie.
Magnus uczęszczał do liceum Friedrichswerdera, a w 1864 roku rozpoczął studia medyczne na Uniwersytecie Berlińskim. W 1865 roku zmienił przedmiot na nauki przyrodnicze. W semestrze letnim 1866 r. studiował na Uniwersytecie Alberta Ludwiga we Fryburgu, gdzie Anton de Bary zainteresował go mykologią. Magnus kontynuował studia w Berlinie i uzyskał doktorat u Aleksandra Brauna w 1870 r. za prace o rodzaju Najas. Następnie jako botanik w 1871 r. wziął udział w wyprawie naukowej państwa pruskiego nad Morze Bałtyckie, a w 1872 r. na Morze Północne. W 1875 r. został wykładowcą na Uniwersytecie Berlińskim, a w 1880 r. profesorem nadzwyczajnym botaniki.