Hoffman posługując się weryfikowalnymi matematycznymi modelami, postuluje, że istoty nie ewoluowały, aby postrzegać rzeczywistość taką jaką ona jest, ale by postrzegać tak, by maksymalizować swoją skuteczność w przetrwaniu i rozmnażaniu. Hoffman opisuje takie doświadczanie jako „multimodalny interfejs użytkownika” (MUI), posługując się metaforą pulpitu komputerowego i jego ikon. Ikony pulpitu zapewniają funkcjonalny interfejs, dzięki czemu użytkownik nie musi już zajmować się całym działaniem komputera, jego elektronicznych podzespołów i przyłączy z całym internetem. Teoria MUI wykazuje, że interfejs 2D jest najlepszym tu narzędziem. Kieruje się zasadami korekcji błędów oraz kompresji danych, zasadą holograficzną, tworzeniem widoku 3D z 2D, np. budowaniem perspektywy z płaskiej powierzchni. Operuje tylko bieżącym ruchomym punktem uwagi kosztem kompresji danych mniej istotnej reszty, oraz uproszczeniami, np. używając symetrii dla przewidywania wyglądu. Dzięki takiemu interfejsowi zużywa się najmniej energii przy uzyskiwaniu najwięcej profitówDonald Hoffman, „The case against reality”, s. 107, 117-120, Penguin Books, 2020, .
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Donald D. Hoffman · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.