Aby sprawić wrażenie, że ludzi jest więcej niż w rzeczywistości, tłum statystów ciągnął się aż za kulisy..
Niektórzy krytycy zarzucali grupie, że zbyt wielkie tłumy na scenie przytłaczają, a niekiedy nawet zagłuszają tekst sztuki. Niemniej wszystkie te zabiegi były innowacyjne i przełamywały XIX-wieczną praktykę teatralną, gdzie statyści pełnili rolę tylko ozdobnika.
Odtwarzanie realiów historycznych mały|Szkic do spektaklu Hermannsschlacht autorstwa Jerzego II – legionista rzymski Jerzy II w swoim teatrze, wzorem Charlesa Keana, wystawiającego Shakespeare’a w kostiumie z epoki, dążył do zachowania iluzji prawdy, którą rozumiał jako odtwarzanie rzeczywistości historycznej. Choć często utożsamiano Meiningeńczyków z przepychem sceny, był to jednak tylko środek, nie główny cel inscenizacji..
Dążenie do historycznej ścisłości było konsekwencją poszukiwania przez zespół naturalności. Jeśli sztuka tego nie wymagała, książę wystawiał ją o wiele skromniejszymi środkami (np. Chory z urojenia). Ale już prace przygotowawcze i badania do Juliusza Cezara trwały dwa lata i składały się na nie liczne studia historyczne oraz wyjazdy twórców do Włoch.