Definiował też kanaryjską administrację i jej relacje z koroną hiszpańskąJuan Bethencuort Alfonso, Historia del Pueblo Guanche, vol 2..
Początkowo pakt przyjęto jedynie na Gran Canarii, ale wraz z podbojem wysp przez Hiszpanów, umowę rozszerzono na cały archipelagEl pacto para Tenerife, Juan Bethencuort Alfonso, Historia del Pueblo Guanche, tomo III.. Nieprzestrzeganie ustaleń paktu przez Hiszpanię doprowadziło do wybuchu buntów miejscowej ludności: w latach 1502 (bunt wodza Ichasagua), 1770 (bunt w La Aldea) i 1788 (bunt w Arico). Pakt unieważniono podczas restauracji Burbonów. thumb|Pierwsza flaga używana przez kanaryjskich nacjonalistów, po raz pierwszy użyta w 1907 r.
Nacjonalizm kanaryjski Pierwsze organizacje nacjonalistyczne zostały utworzone w XIX wieku i były częścią lokalnego ruchu robotniczego. Najważniejszymi postaciami wczesnego nacjonalizmu kanaryjskiego są José Cabrera Díaz, Nicolás Estévanez oraz Secundino Delgado, który uważany jest dziś za ojca tego ruchu.
Pierwsze partie nacjonalistyczne to Partido Popular („Partia Ludowa”), założona w 1901 w Santa Cruz de Tenerife oraz Partido Nacionalista Canario („Kanaryjska Partia Nacjonalistyczna”) założona w 1924 w Hawanie na Kubie.