Jacques-Charles Dupont de l’Eure (ur. 27 lutego 1767 w Le Neubourg, zm. 3 marca 1855 w Rouge-Perriers) – francuski prawnik i mąż stanu, uważany za pierwszą głowę państwa II Republiki Francuskiej, po upadku monarchii lipcowej (1848).
Życiorys Okres Rewolucji i I Cesarstwa Urodził się w Le Neubourg w Normandii. Gdy rozpoczęła się rewolucja francuska był prawnikiem parlamentu Normandii. Poparł rewolucję, a w 1798 r. rozpoczął karierę polityczną jako członek Rady Pięciuset. W czasach I Republiki i I Cesarstwa piastował kolejne stanowiska sądowe w Louviers, Rouen i Évreux. W dniu 26 kwietnia 1810 otrzymał tytuł Kawalera Cesarstwa Francuskiego.
W 1813 r. został członkiem Ciała Prawodawczego (fr. corps législatif), a podczas 100 dni Napoleona był wiceprezesem Izby Deputowanych. Kiedy armie VII koalicji weszły do Paryża, sporządził deklarację, w której stwierdził konieczność utrzymania praw ustanowionych podczas rewolucji. Został wybrany jako jeden z komisarzy do negocjacji z władcami państw koalicji.