10 i 11 grudnia III dywizjon wspierał dokonujący krótkiego pościgu za nieprzyjacielem do Acromy, wzmocnionego pułku ułanów karpackich.
El Gazala
Po odblokowaniu Tobruku SBSK przystąpiła do działań manewrowych, z uwagi na brak środków transportowych w Tobruku pozostały baterie i plutony uzbrojone w działa włoskie, a także 4 dywizjon. 13 i 14 grudnia 1941 roku Karpacki pal podjął marsz w ugrupowaniu brygady, ze względu na brak środków transportowych w składzie 1, 2, 4, 5 i 7 baterii. Natomiast baterie 3, 6 i 8 pozostały na ostatnim postoju w Got el Heial. Z uwagi na niewielką ilość amunicji przy bateriach po 130 sztuk na działo i niekompletnego stanu pułku, wsparcie artylerii 15 grudnia 1941 roku podczas natarcia 1 i 3 batalionów strzelców na pozycję Gazalą było niedostateczne. Stanowiska ogniowe artyleria karpacka zajęła na południe od wzg. 198. 16 grudnia artyleria wsparła gwałtowną nawałą resztą amunicji szturm 3 batalionu strzelców, który uzyskał powodzenie. Dowieziona amunicja pozwoliła artylerzystom zwalczyć stanowiska włoskiej artylerii w rejonie Bir Chesceua. 17 grudnia wykonywany pościg przez 2 batalionu strzelców wspiera jedna z baterii pułku, położony na tyły bronionej przez Włochów pozycji celny ogień artyleryjski pozwolił wziąć do niewoli dużą grupę 44 batalionu bersalierów.