alternatywna, ale mniej prawdopodobna teza głosi, że otrzymał ten tytuł honorowo po wstąpieniu na tron.

Ucieczka do Persji Lazyka stanowiła bizantyjski protektorat od 522 roku, kiedy Tzat I odrzucił perskie zwierzchnictwo. Jednak rządy silnej ręki, sprawowane przez cesarza Justyniana I (527–565) sprawiły, że cesarstwo przestało być postrzegane jako korzystny sojusznik. W szczególności ustanowienie monopolu handlowego przez magistra militum Jana Tzibusa, na straży którego stała nowo zbudowana forteca Petra, zmusił Gubazesa do ponownego poszukiwania wsparcia perskiego szacha – Chosrowa I (531–579).

W 540 roku Chosrow złamał tzw. „pokój wieczysty” sprzed ośmiu lat i najechał bizantyjską prowincję Mezopotamii. Wiosną następnego roku siły władcy perskiego, prowadzone przez przewodników z ludu Lazów, przeszli przez przełęcze górskie do Lazyki, gdzie poddał się mu Gubazes. Bizantyjczycy pod wodzą Jana Tzibusa dzielnie stawili opór w Petrze, ale Tzibus został zabity, a forteca wkrótce potem została zdobyta. Chosrow osadził swój garnizon w Petrze i opuścił kraj, ale wkrótce Lazowie zaczęli się buntować: jako chrześcijanie byli urażeni zaratusztrianizmem Persów i byli bardzo dotknięci zaprzestaniem handlu z Bizancjum drogą morską.