Kasata klasztorów przez Henryka VIII (ang. Dissolution of the Monasteries) to wynik szeregu działań administracyjnych i prawnych w latach 1536–1541, w ramach których król Henryk VIII rozwiązał klasztory katolickie w Anglii, Walii i Irlandii, przywłaszczył ich dochody i sprzedał majątki.
Przebieg kasaty Pierwsze działania zostały podjęte w 1534 r., kiedy król Henryk VIII ogłosił się głową Kościoła w Anglii (Akt supremacji), a Thomas Cromwell został upoważniony przez parlament do „wizytacji” klasztorów oficjalnie w celu powiadomienia zakonników, że odtąd będą nadzorowani przez króla, a nie papieża, ale w rzeczywistości w celu dokonania inwentaryzacji ich własności. Później, w 1535 r., działania te podjęła specjalna komisja, jednocześnie prowadząc akcję propagandową przeciwko zakonom. Komisja przekazała Parlamentowi pisemne (prawdopodobnie przesadzone) raporty, w których podkreślono korupcję występującą w klasztorach, a zakonom zarzucono liczne wykroczenia przeciwko moralności Britain Express (ang.), dostęp 24.06.2020.