Wydawnictwo początkowo miało być zatytułowane TASSmania, co stanowiło parafrazę nazwy radzieckiej agencji prasowej TASS, jednak z powodu interwencji PRL-owskiej cenzury tytuł musiał zostać zmieniony na Tasmania. Bardzo powolny cykl produkcyjny Pronitu spowodował, że obydwa albumy trafiły do sprzedaży prawie jednocześnie pod koniec 1983 roku, kiedy to także z zespołu odszedł perkusista Andrzej Dylewski. Kilka miesięcy wcześniej zespół zaprezentował materiał z obu płyt na festiwalu w Jarocinie, na którym wystąpił jako gwiazda wieczoru. Ozdobiony efektami świetlnymi i pirotechnicznymi koncert zrobił duże wrażenie na widzach.
Krytycy byli nastawieni pozytywnie do albumów, a średnia ich ocen była dobra. Płyty dobrze się też sprzedawały. Z powodu małego odstępu w czasie ukazania się obu wydawnictw w sklepach niektórzy dziennikarze oceniali i traktowali je jak jedno dzieło pomimo wielu różnic w stylistyce zawartych na nich utworów. Te na Bluffmanii charakteryzowały się brzmieniami bliskimi muzyce lat 70. XX wieku i wpływami zespołów Black Sabbath oraz Genesis, czego przykładem jest utwór „Piłem z diabłem bruderschaft”. O progresywnej przeszłości zespołu świadczyły z kolei utwory „Bluffmania” i „Cztery ściany”. Część nagrań ozdobił swoimi partiami saksofonista Tomasz Szukalski, dzięki czemu np.