Głaszczki wargowe mogą się składać z różnej liczby członów o różnym kształcie i rozmiarze, być uwstecznione, zanikłe lub silnie zmodyfikowane. Krótkie głaszczki wargowe przerzutek są trójczłonowe i zwieńczone szczecinkami zmysłowymi. U rybików głaszczki te są czteroczłonowe. U karaczanów, modliszek i straszyków głaszczki te są trójczłonowe. U wciornastków mogą być zbudowane z dwóch do pięciu członów. U chrząszczy złożone są z od jednego do trzech członów. U sieciarek zwykle są trój-, rzadziej dwuczłonowe. Wielkoskrzydłe mają je złożone z trzech lub czterech członów. U wielbłądków są trójczłonowe. Głaszczki wargowe wojsiłek są dwuczłonowe, ale u bugarowatych osadzone są na tak wydłużonych palpigerach, że zdają się trójczłonowe. Dobrze rozwinięte głaszczki wargowe występują u większości motyli, u których to głaszczki szczękowe ulegają silnej redukcji. U pierwogonków głaszczki wargowe opatrzone są pędzelkami lub przekształcone w oszczecinione guzki. U widłogonków głaszczki te mają postać szczątkową. Aparat gębowy pluskwiaków jest natomiast całkowicie pozbawiony obu par głaszczków. W aparacie gębowym kłująco-ssącym pcheł głaszczki wargowe wchodzą w skład kłujki, ale zachowują funkcję zmysłową, służąc lokalizacji dogodnego miejsca do wkłucia.