Anarchiści twierdzą również, że społeczeństwo anarchistyczne byłoby pożądane, ale nie jest ono nieuniknione i już nam dane, a zatem pozostaje coś, co jest trudne dla nas samych, jest to odpowiedzialność za stworzenie takiego społeczeństwa.
Przez krótki okres, między 1939 a 1940, Sartre był anarcho-pacyfistą. Chociaż najbardziej znany ze swojej marksistowskiej polityki i sprzymierzania się z Francuską Partią Komunistyczną i maoistami w 1968, Sartre powiedział po majowej rebelii: „Jeśli ktoś ponownie przeczyta wszystkie moje książki, zda sobie sprawę, że nie zmieniłem się głęboko i że zawsze pozostawałem anarchistą”. Pod koniec życia Sartre wyraźnie przyjął anarchizm. lewo|mały|240x240px| Albert Camus, teoretyk absurdyzmu Mimo odrzucenia terminu „egzystencjalizm”, Camus był przyjacielem Sartre'a i uważany jest za część ruchu egzystencjalistycznego. Jako kolejny przedstawiciel ateistycznego egzystencjalizmu, stawienia czoła temu, co nazywał absurdem, i tym, jak powinniśmy się buntować przeciwko absurdowi poprzez życie, otwierając drogę do wolności bez transcendentnej rzeczywistości. Camus byłby również powiązany z francuskim ruchem anarchistycznym.