Po zakończeniu wojny został mianowany Głównym Pełnomocnikiem Grup Operacyjnych Resortu Gospodarki Narodowej na województwo łódzkie i był zaangażowany w uruchamianie gospodarki po zniszczeniach wojennych, m.in. był dyrektorem Łódzkiej Fabryki Zegarów, a następnie wicedyrektorem Zjednoczenia Przemysłu Obrabiarkowego, był współorganizatorem Zjednoczenia Przemysłu Precyzyjnego i Optycznego. Należał do grupy założyciel Wieczorowej Szkoły Inżynierskiej, gdzie został dziekanem Wydziału Mechanicznego, a następnie prorektorem. W 1952 roku został powołany na stanowisko wicedyrektora Departamentu Studiów Technicznych w Ministerstwie Szkolnictwa Wyższego. W marcu 1953 roku został docentem na Politechnice Warszawskiej. Powierzono mu organizację nowego kierunku studiów na Wydziale Mechanicznym − mechaniki precyzyjnej. W 1962 roku powstał samodzielny Wydział Mechaniki Precyzyjnej, którego został pierwszym dziekanem. 30 września 1977 roku przeszedł na emeryturęDanuta Holejko, Wspomnienie o Profesorze Henryku Trebercie, Wydział Mechatroniki Politechniki Warszawskiej, 6 marca 2020..