Marcin Michał Wiszowaty „Szlachta, genealogia, heraldyka - fakty i mity” - referat wygłoszony podczas spotkania Związku Szlachty Polskiej w Sopocie 22 maja 2002 r.). W ten sposób zacierała się pamięć o rodzinnym herbie - Prusie II zwanym „Wilczymi kosami”. Średniowieczne początki osady Czarzaste oraz powstawanie nazwiska dziedziców osady Czarzaste-Prusy są relatywnie dobrze udokumentowane, wobec powyższego przeświadczenie o węgierskim pochodzenie rodziny nie ma uzasadnienia.
Herbarze Hr. Seweryn UruskiSeweryn Uruski „Rodzina. Herbarz szlachty polskiej”, Kraków 1886 r., przedruk. Warszawa 1904 r., Tom II str. 367 sygnalizuje błędne wydrukowanie nazwiska w Volumina legum: „Czarasty v. Czarzasty. Mylnie w Vol. Leg. wydrukowani Czarassy. W północnem Mazowszu, szlachta zagrodowa”. Następnie wymienia: „Mikołaj 1492 r. i Jan, syn Piotra 1505 r. cytowani w aktach łomżyńskich. Andrzej, viceregent zawskrzyński 1667 r. Mikołaj, syn Gotarda, właściciel części we wsiach Grabowo i Zawady, w ziemi ciechanowskiej 1682 r. Kazimierz, subdelegat płocki 1679 r. Adam, Wojciech, Andrzej, Józef i Tomasz podpisali elekcję 1697 r. z ziemią ciechanowską”. Następnie, w odrębnym haśle, dodaje: „Czarzasty.