Podobnie jak ośrodki społeczne, infoshopy różnią się wielkością i funkcją w zależności od znaczenia lokalnego. Wielu współczesnych anarchistów po raz pierwszy styka się z radykalną polityką za pośrednictwem infoshopów. Są one zazwyczaj prowadzone na zasadzie dobrowolności przez niehierarchiczny kolektyw. Przestrzenie te są niedochodowe i samozarządzane.
Dawniej W Wielkiej Brytanii wczesnymi przykładami infoshopów były radykalne prasy, takie jak drukarnia Gilesa Calverta (XVII w.) i kawiarnia Johna Doherty’ego (ok. 1830). Współcześnie infoshopy są kojarzone z zesquatowanymi anarchistycznymi centrami społecznymi, takimi jak 121 Centre w Brixton w Londynie i Free Information Network (FIN). Pisząc w „Maximumrocknroll” w latach 90. Chuck Munson umieścił północnoamerykańskie infoshopy w szeregu centrów społecznych pokoju i sprawiedliwości oraz uznał wpływ europejskich centrów społecznych. Munson stwierdził również, że w Niemczech istnieje ponad 60 infoshopów (infoladen) związanych z ruchami anarchistycznymi, autonomicznymi, skłoterskimi i punkowymi.
Na świecie Samodzielnie zarządzane centra społeczne we Włoszech, takie jak Forte Prenestino w Rzymie, często zawierają infoshopy.