W lutym 1943 wrócił na front, biorąc udział w walkach na Froncie Północno-Zachodnim, od maja do października 1943 na Froncie Centralnym, w październiku 1943 Woroneskim, następnie 1 Ukraińskim. Brał udział w operacji diemiańskiej, bitwie pod Kurskiem, operacji orłowskiej, operacji czernihowsko-prypeckiej i kijowskiej, 23 grudnia 1943 został ciężko ranny i do lutego 1944 leczył rany w szpitalu. 5 października 1943 wyróżnił się podczas walk w rejonie iwankowskim w obwodzie kijowskim. Po wyjściu ze szpitala był pomocnikiem komendantów wojskowych miast Chimki (obwód moskiewski) i Dzierżyńsk (obwód gorkowski), w czerwcu 1946 został zwolniony do rezerwy w stopniu starszego porucznika. Później pracował jako szef działu kadr rejonowego komitetu wykonawczego we wsi Krugłowka, następnie w biurze Ministerstwa Komunikacji Drogowej ZSRR. Od maja 1949 ponownie służył w armii jako dowódca plutonu w batalionie budowlanym, od 1950 pracował w Ministerstwie Obrony ZSRR m.in.