Feliks Barbarowicz (ur. 10 grudnia 1929 w Janowie, zm. 12 lipca 1998) – polski działacz partyjny i państwowy, strażak w stopniu starszego brygadiera, I sekretarz Komitetu Powiatowego PZPR w Świdwinie, w latach 1975–1983 wicewojewoda słupski.

Życiorys Syn Józefa i Adeli. Urodził się we wsi Janowo na Wileńszczyźnie. W sierpniu 1946 roku w ramach akcji repatriacyjnej samotnie wyjechał do Polski, jego rodzinie uniemożliwiono taki przyjazd. Zamieszkał w Giżycku, gdzie podjął pracę jako robotnik drogowy. Na przełomie 1946 i 1947 roku krótko pracował jako piekarz w Człopie, a od 1947 roku zatrudniony był w Czaplicach jako robotnik rolny.

W 1961 ukończył wieczorową szkołę średnią, a w 1970 zaoczne studia prawnicze na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza. Został zawodowym strażakiem, dosłużył się stopnia pułkownika (starszego brygadiera) pożarnictwa. Od 1960 związany zawodowo z Ochotniczą Strażą Pożarną, od 1964 do 1975 prezes powiatowy OSP w Złotowie i członek zarządu wojewódzkiego OSP w Koszalinie. Współautor okolicznościowej publikacji na temat pożarnictwa i redaktor prasy specjalistycznej.