Pierwsze trzy osie były sztywne (drugi zestaw kołowy miał podtoczone obrzeża kół po 5 mm na stronę), a czwarta miała przesuw boczny po 50 mm na każdą stronę, przez co parowóz mógł pokonywać łuki o promieniu 35 m.
Bliźniacze silniki parowe z suwakami płaskimi, napędzały trzecią oś poprzez jednoprowadnicowe krzyżulce i korbowody. Zastosowano mechanizm parorozdzielczy Heusingera z wodzidłem suwakowym i jarzmem kulisy systemu Huna oraz nawrotnicą dźwigniową. Do smarowania silników służył lubrykator, zamieniony w 1960 na smarotłocznię Friedmanna. Hamulec parowy oraz ręczny dźwigniowy, działające na wspólny wał, który hamował jednostronnie pierwsze trzy osie. Parowóz miał oświetlenie naftowe, w 1960 roku otrzymał oświetlenie elektryczne, zasilane z turbozespołu 24V, a w 1966 reflektory lustrzane.
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Parowozy PKP Kategoria:Parowozy wąskotorowe