Ostatecznie w 1964 roku uzyskano w Popielnie stado królików o jednolitej, albinotycznej barwie uwłosienia. Kontynuatorem prac był doktor Wł. Karłowicz. W 1965 roku ferma królików z Popielna została dzięki jego staraniom przeniesiona do Instytutu Genetyki i Hodowli Zwierząt w Jastrzębcu. W efekcie prowadzonych badań i wieloletniej pracy selekcyjnej było ugruntowanie cech fenotypowych i wszystkich ważniejszych cech produkcyjnych rasy. W 1989 roku Ministerstwo Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej zatwierdziło wzorzec oceny dla królika popielańskiego białego.
Cechy charakterystyczne Do cech charakterystycznych rasy należą: biała okrywa włosowa, stosunkowo liczebne mioty (7–8 młodych w miocie), stosunkowo dobry odchów (sięga średnio 6,5 króliczęcia w miocie), bardzo dobre tempo wzrostu młodych (w wieku 90 dni uzyskują one masę 2,7 kg przy jednoczesnej wysokiej wydajności rzeźnej – do 60%), bardzo wysokie cechy adaptacyjne do surowych warunków chowu – jest to zatem rasa idealna do chowu przyzagrodowego.
Przypisy Programy Ochrony Zasobów Genetycznych Zwierząt Gospodarskich, Królik popielański biały – charakterystyka.
Linki zewnętrzne
Popielański biały