Ponieważ w Niemczech nie był w stanie znaleźć pracy, wyjechał do Anglii, gdzie przez dwa i pół roku poświęcił się głównie badaniu glonów morskich i słodkowodnych. Po krótkich podróżach do Europy kontynentalnej przez sześć miesięcy pracował jako nauczyciel w Pau na południu Francji. Zebrał tu dużą kolekcję roślin. W 1851 r. został docentem prywatnym na Uniwersytecie Friedricha Wilhelma w Berlinie, gdzie pracował pod kierunkiem Alexandra Brauna. W 1859 ożenił się z jego córką – Marie, z którą miał trójkę dzieci.
W 1856 roku został dyrektorem zielnika i adiunktem ogrodu botanicznego w Bonn. W 1858 roku został wybrany członkiem Niemieckiej Akademii Przyrodników Leopoldina. W 1859 r. przyjął zaproszenie Uniwersytetu Alberta w Królewcu, by objąć tam katedrę botaniki. Był także dyrektorem ogrodu botanicznego w Królewcu. 1870/71 i 1872/73 był rektorem Albertiny. Był także członkiem Towarzystwa Niemieckich Przyrodników i Lekarzy.
Zmarł 18 września 1887 w wyniku upadku w majątku rodziny Langner w miejscowości Illowo w powiecie Flatow (Złotów). Obecnie to miejscowość Iłowo w powiecie sępoleńskim. Pochowany został na tzw.