Po zakończeniu wojny zaangażował się w odbudowę gmachów Wydziału Chemicznego, był jednym z pierwszych prowadzących wykłady. Otrzymał posadę adiunkta. W 1949 uzyskał doktorat nauk technicznych na podstawie pracy Studia nad otrzymywaniem wysokoprocentowego technicznego podchlorynu wapniowego. Po śmierci prof. Józefa Zawadzkiego w 1951 objął kierownictwo Katedry Technologii Chemicznej NieorganicznejHistoria zakładu, Zakład Technologii Nieorganicznej i Ceramiki, Wydział Chemiczny PW, w 1956 został docentem, w 1957 profesorem nadzwyczajnym. W latach 1958–1960 był dziekanem Wydziału Chemicznego Politechniki Warszawskiej, od 1970 pełnił funkcję dyrektora Instytutu Chemii Ogólnej i Technologii NieorganicznejStanisław Weychert, Sigma NOT. Przez wiele lat należał do zarządu Stowarzyszenia Inżynierów i Techników Przemysłu Chemicznego (w 1978 został jego członkiem honorowym) oraz Polskiego Towarzystwa Chemicznego.

Za Opracowanie mechanizmu kontaktowego utleniania dwutlenku siarki oraz otrzymywanie niskotemperaturowego katalizatora wanadowego otrzymał wraz z zespołem w 1973 nagrodę Sekretarza Naukowego PAN.