Po rozpadzie Jugosławii oraz zniszczeniach wojennych struktury rodzimej kinematografii musiały kształtować się na nowo, a mimo uaktywnienia się nowego pokolenia twórców takich jak Dalibor Matanić oraz Ognjen Sviličić kinematografia w Chorwacji pozostaje w Europie mało znana.
Kino chorwackie przed uzyskaniem niepodległości mały|Lordan Zafranović Wśród pierwszych filmowców działających na ziemiach chorwackich wymienia się dokumentalistę Josipa Karamana, jednak dopiero po I wojnie światowej – gdy Chorwacja weszła w kształt federacyjnego Królestwa Serbów, Chorwatów i Słoweńców – ważnym ośrodkiem filmowym na Bałkanach stał się chorwacki Zagrzeb. To właśnie w Zagrzebie powstała wytwórnia Strozzi Film (założona przez Tita Strozziego), która stworzyła pierwszy jugosłowiański film artystyczny Pałace w samotności (1925). Mimo sukcesu artystycznego nie cieszył się on jednak popularnością wśród widzów, a brak wsparcia ze strony państwa oraz wysokie podatki nakładane przez kiniarzy powodowały, że bardziej opłacalna stała się dystrybucja tanich filmów sprowadzanych z Zachodu. Sytuacji nie poprawiła zalążkowa instytucjonalizacja kinematografii w Jugosławii na przełomie lat 20. i 30.