W sierpniu 1918 roku Załmanow został pierwszym naczelnikiem Głównego urzędu uzdrowiskowego, a jednocześnie przewodniczącym Państwowej komisji ds. zwalczania gruźlicy. Niezawisimaja Gazieta donosi, że Załmanow był jednym z założycieli Instytutu Fizjoterapii i KurortologiiIoffe E.G. Żydzi w historii miast Białorusi. – Mińsk: Wydawnictwo „Cztery kwartały”, 2001.Redaktor Czernigowski V.N. (akademik). – S. 3–6.. Założył też Instytut Balneologiczny w Moskwie, którego dyrektorem, był profesor W.A. Aleksandrow. Od października 1918 roku był lekarzem żony i siostry W. Lenina, od którego miał własnoręcznie podpisaną przepustkę na Kreml.
W 1921 roku wyjechał do Niemiec celem podwyższenia kwalifikacji i rozwijania prac badawczo-naukowych w dziedzinie balneologii. Samodzielnie zgłębiał wiedzę o kapilarach oraz budowie tkanek i organów ciała człowieka. Został asystentem i uczniem profesora histologii Alberta Policard’a (1881–1972). W 1928 roku zaczął praktykować białe żywiczne kąpiele terpentynowe. W 1933 roku stworzył podstawy swojej terapii humoralnej, która została odrzucona przez świat ówczesnej nauki medycznej, zaś sam dr Załmanow był odbierany w tym środowisku jako „heretyk medyczny”.
Główne motto teorii Załmanowa brzmi: Leki zdrowia nie zapewnią