W budynkach poklasztornych Musolff utworzył też alumnat dla uczniów gimnazjum.

W domu sierot panowały zasady opierające się na porządku i zamiłowaniu do pracy. Dzieci, które przejawiały zainteresowanie do nauki lub sztuki, miały być w tym kierunku prowadzone. Wychowankowie po osiągnięciu określonego wieku, kształcili się na rzemieślników lub byli oddawani na służbę. Możliwa była również adopcja. Początkowo dom przeznaczony był dla sześciorga dzieci i trzech sióstr, jednak wzrastające zapotrzebowanie sprawiło, że w domu mieszkało nawet 90 dzieci.

Musolff stworzył dom starców – przytułek (1848–1875), dom sierot i alumnat – dwie ostatnie instytucje przetrwały niemal do II Wojny Światowej. Po śmierci Musolffa, prezesem Kuratorium Domu został ksiądz Maciej Bukowiecki. Dom sierot, zlokalizowany początkowo przy ulicy Gnieźnieńskiej, został później przeniesiony na ulicę Kolejową i przetrwał do 1961 roku. Stary budynek przy ulicy Gnieźnieńskiej został wyburzony. Od 1952 roku domem opiekowało się Zrzeszenie „Caritas”, w 1961 roku dom został przejęty przez państwo.