Iwan Sidorowicz Łazarienko (ros. Иван Сидорович Лазаренко, ur. w miejscowości Staro-Michajłowskaja, zm. 26 czerwca 1944 w rejonie wsi Chołmy) – radziecki generał major, uczestnik I wojny światowej, wojny domowej w Rosji, wojny domowej w Hiszpanii, wojny radziecko-fińskiej i II wojny światowej, uhonorowany pośmiertnie tytułem Bohater Związku Radzieckiego.
Życiorys Urodził się w miejscowości Staro-Michajłowskaja, obecnie w rejonie kurganińskim w Kraju Krasnodarskim. Skończył 7 klas gimnazjum, później pracował w kopalni. Od 1915 do 1917 służył w rosyjskiej armii, brał udział w I wojnie światowej jako wachmistrz, był odznaczony Krzyżem Świętego Jerzego. W październiku 1917 wstąpił do Czerwonej Gwardii, a w 1918 do Armii Czerwonej. Uczestniczył w wojnie domowej w Rosji jako dowódca plutonu i szwadronu. Za zasługi bojowe został odznaczony osobiście przez Lenina Orderem Czerwonego Sztandaru w 1920. Od 1921 należał do RKP(b). W 1925 ukończył kursy doskonalenia kadry dowódczej „Wystrieł” oraz Akademię Wojskową im. Michaiła Frunzego, w 1935 został dowódcą batalionu zwiadowczego w 49 Dywizji Piechoty.
W 1936 brał udział w wojnie domowej w Hiszpanii jako starszy wojskowy doradca dowódcy 5 Korpusu Armijnego wojsk republikańskich pułkownika Juana Modesto.